White Jade River      
februari 2017      






Phan Ho heeft als voorzitter van het My Son Relic and Tourism Management vastgesteld dat vorig jaar meer dan 314.000 bezoekers zijn geteld aan de restanten van de "My Son Relic Site". (Luister naar de uitspraak van My Son.) Daarmee werd weliswaar een fors bedrag aan ticketverkoop binnengehaald, maar het betekent ook dat de site schade lijdt onder het aantal toeristen. Phan Ho is van mening dat alleen een nog verder opschroeven van het onderhoud en de kwaliteit van diensten aan de bezoekers kunnen helpen voorkomen dat My Son er aan onderdoor gaat. In 1999 kwam het complex op de Werelderfgoedlijst.

Vietnam Net van 24 januari herinnert er aan dat er op het My Son-complex oorspronkelijk "meer dan 70 torens-tempels" stonden die deel uitmaakten van "de politieke hoofdstad van het Champa-koninkrijk" (dat in zijn oorspronkelijke "verindiaaste vorm" Indrapūra werd genoemd, en nu My Son of Mi Son).

Tot zover de krant.
De afbeelding toont een hemels wezen dat door de lucht komt aangezweefd
Voordat, of nadat, "de Chams" in 1177 Angkor Wat (in Cambodja) verwoestten werd My Son zelf redelijk afgebroken door de tegenpartij. Wat er aan religieuze opvattingen leefde was, evenals in Angkor Wat en de nabijgelegen Siamese tempelsteden, een hindu-boeddhistisch syncretisme. In de zevende eeuw zou My Son al voornamelijk hinduďstisch zijn — met het bekende uit de heiligdommen drukken van boeddhisten door saivisten (vereerders van hindugod Shiva —— je zet met z'n allen een eigen beeld in zo'n hal neer en gaat daar en masse en permanent aan de slag, geen ruimte meer latend voor anderen).
Niettemin: in die zevende eeuw had My Son toch nog min of meer boeddhistische kenmerken; er werden twee late Kleine Voertuigstromingen aangetroffen zoals het Sammitiya dat in de derde eeuw ontstaan zou zijn (Bareau, 1955) en het Mūla-sarvāsti-vāda. Ijing (I-tsing 635-713), doet verslag van deze stromingen in Champa en zegt dat de Sammitiya*) naar verhouding de grootste van de twee was. Een eeuw later was hier al wijziging in gekomen.

De afbeelding toont waarschijnlijk een supporter van de religieuze gemeenschap die hier leefde, iemand die van zichzelf een afbeelding op een van de muren liet maken
Uit de achtste tot de tiende eeuw stamt een mahāyānistische verering van Lokesh-vāra (al dan niet als een afschaduwing van Avalokiteshvara, daar zijn niet alle geleerden het over eens). De koning van Champa, die wat dat betreft de kunst had afgekeken van de Khmer-koningen van Angkor Wat, zag zich eveneens graag als een manifestatie van Lokesh-vāra — bescheidenheid is nooit hun grootste deugd geweest.
Ook is er in die contreien een levendige verering geweest van Tara, een andere afschaduwing van Avalokiteshvara. Vandaag vinden we de Tara-verering vooral in de Himalayas en niet langer in tropische of subtropische streken.
Britannica.com doet noch verslag van de Cham's uitval naar Angkor Wat, noch van de Tara-verering; die informatie komt uit "Buddhist Architecture" van de hand van Le Huu Phuoc.


Ook deze afbeelding toont een devoot van enigerlei hier gevestigde religieuze stroming
* De Sammitiya stelden onderandere dat men na een verlichtings- of verlichtende ervaring weer terug kan vallen naar de niet-verlichte staat. Om dat te voorkomen of herstellen moest men "De Weg van sukhā" (gelukservaring) volgen. Het lijkt er op dat ze hierin overeenstemden met het vroege noordelijke (en latere zuidelijke) theravāda dat zegt dat er vier stadia van "aankomen" zijn, van het "de stroom binnengaan" (een gelukservaring — Wonne, zegt de Duitser) tot de niet meer van zijn stuk te brengen verlichtingsstaat van de ana-gámin die voorbij geluk en ongeluk is. Het vierregelige vers dat deze Sammitiya-leer samenvat werd geschreven door (een van de vijf) Vasu-mitra.




Nieuws over Boeddhisme is een productie van White Jade River, Instituut voor Boeddhisme.
De paginas bestaan sinds december 2004.

Stichting onder nummer 20138036.