White Jade River      
augustus 2017      






In 2005 of 2006 werd de thaise kunstenaar Amnart Klanprachár monnik. Hij kreeg de naam phra Opasó.

Uiteraard gebruikte de journalist van de FFH van medio juli 2017 de familienaam, en niet de monniksnaam. (We kennen die rotgewoonte, én de geesteshouding die daar achter steekt.) De in '05 of '06 gewijdde is nu, in 2017, dus nog net geen, of al net wel een senior.

Ook Lokalo24 meldde dat phra Opasó (O = "de tot verstilling gekomene") rond een miljoen euro had uitgegeven voor het sinds twee jaar leegstaande slot in Dillich in de Schwalm-Eder-Kreis in Noord-Duitsland.

Uit alle berichten blijkt dat phra Opasó een voortreffelijk monnik is, met een goede kennis van het boeddhisme. Hij komt niet over als iemand die "dan maar monnik is geworden omdat ...", maar eerder als iemand die door zijn werk in de schone kunsten steeds verder is doorgedrongen in de leer van het theravāda-boeddhisme. Getuige een artikel in de Bangkok Post van 25 september 2003 was ook de redactie van die krant overtuigd van phra Opasó's kwaliteiten. Maar dat was in 2003.

In het duitse slot is dan nu de Buddha Dhamma Bhom Wimutti gevestigd.
(Bhomi, afgekort bhom = thais voor bhumi (Pali) = grond, terrein, land; wimutti = vimutti (Pali) = bevrijd. Het geheel, "bevrijd land", moet niet letterlijk, maar overdrachtelijk gezien worden als "de geest die bevrijd is" of als "nirvana".)

De vestiging in het Dillich-slot is geen zomaar "ach ik koop eens een kasteel" verhaal. Nu in Thailand de overheids-raids op de tempelkassen goed onderweg is — geen tempel zal aan de aandacht ontsnappen — staat de vestiging in noord-Duitsland niet op zichzelf. De raids worden gepresenteerd met praat over transparantie en corruptie. Dat laatste zal in een aantal gevallen wel waar zijn; maar de meerderheid van de tempels die opvallen zijn "gewoon" rijk dankzij giften en prullaria-verkoop. De praat werd door de westerse media gretig opgepakt zoals dat begin 80-er jaren ook het geval was; wie zijn hoofd niet buigt voor ons, de beschaafde wereld, zal het weten! Wie denken ze wel dat ze zijn!

In Nederland heeft een grote tempelgemeenschap een oude kerk op de kop getikt; in Duitsland is het een slot geworden, aangekocht door een ander. En er zullen wel meer voorbeelden zijn die vooralsnog de krantenkolommen niet hebben gehaald. In Nederland woont er een postulant-monnik in de Dhammakaya-vestiging; getuige een van de krantenfotos wordt Dillich beheerd door een landsman, naar we moeten aannemen een novice, want de postulant en de novice mogen zich nog met geldzaken bemoeien, een volledig gewijd monnik mag dat niet meer. Kinderen van het land als beheerder aanstellen is daarmee een verstandige zaak; verder weg op de wereld heeft men toch geen idee van het papier- en belastingwerk dat iemand in West-Europa te wachten staat.

       In het op Buddhist Channel achtergelaten artikel lezen we dat de kunstenaar Amnart Klanprachár vooral bekendheid kreeg als schilder met een sterk mystieke inslag. Daarbij moeten we onthouden dat yantra in Thailand in hoog aanzien staat, en door monniken beoefend mag worden, maar dat dit in andere landen niet zo is, vooral niet in Sri Lanka dat nooit te maken heeft gehad met noordelijke boeddhistisch-mystieke stromingen die yantra, mantra, en thanka in het pakket hebben zitten.

Het laatste werk dat Amnart afleverde voordat hij monnik werd was het boek "Roots of Asia" met daarin 78 schilderingen gebaseerd op tarot-kaarten. Amnart kent zijn landslieden als in overwegende mate bijgelovig en geïnteresseerd in hocus pocus. Hij heeft met dit "Roots of Asia" kennelijk geprobeerd om die instelling als uitgangspunt te nemen teneinde daardoorheen een opening te maken naar de basisleerstellingen van het boeddhisme: "de schilderwerken in het waarzegboek zijn bedoeld om de dhamma (dharma, het boeddhisme) te integreren met het geloof in "lot" onder de mensen." (http://www.tarotforum.net/showthread.php?t=71512&page=5)
Het is een hachelijke onderneming, zo'n oneigenlijke benadering van de leer van het boeddhisme, maar het heeft Amnart Klanprachár, toen hij nog Amnart Klanprachár heette, redelijk grote bekendheid gebracht, althans in Thailand en onder de in het buitenland verblijvende Thai.

Waar de gemiddelde bôt in Noord-Thailand aan de buitenkant versierd is met stukjes spiegelglas in verschillende kleuren, heeft Amnart na zijn monnik worden, als phra Opasó, de bouwwerken op zijn tempelcomplex Wat Pah Sorn Kaew (of Wat Phra Thart Pha Kaew: Temple on the Glass Cliff) gedecoreerd met mozaieken in geglazuurd aardewerk. Dit heeft op grote schaal de belangstelling van het thaise publiek gekregen, maar, opnieuw, minder van de "farang", de buitenlanders; die hebben zich gehouden bij opwinding rond het "Tarot-boek" — en veel minder rond het andere boek "The Oneness".

Het is niet te verwachten dat phra Opasó de boekhoudingen van zijn kunstzinnige arbeid en die van de tempel gescheiden heeft gehouden. Het zal niet zo zijn dat hij de uitgaven en inkomsten voor zijn boeken en het mozaiekwerk apart heeft opgetekend, zeker niet waar het laatste, die mozaieken, ten gunste zijn gekomen van het bekend maken en houden van zijn wat in de Petchaburi-provincie.

En daarmee zijn we dan terug bij de motivatie achter het aankopen van het slot in Duitsland en de graaiende vingers van de thaise overheid die, nadat ze een tempelcomplex hebben bezocht, in de staatsboekhouding beslist geen aantekeningen zullen maken in de trant van: '(dag/maand/jaar) in beslag genomen ... baht op wat...'
Phra Opasó heeft een deel van de tempelkas voorlopig veilig geïnvesteerd.



Nieuws over Boeddhisme is een productie van White Jade River, Instituut voor Boeddhisme.
De paginas bestaan sinds oktober 2004.

Stichting onder nummer 20138036.