White Jade River      
december 2017      






Deurwachter geveild

"Decoratieve kunst", noemt een londens veilingbedrijf deze kop van een deurwachter, een dvara-pala, uit de tiende eeuw, uit Vietnam, behorend tot de Cham-etniciteit uit de noordelijke Danang-regio waar het goed mediteren schijnt te zijn. Het stuk is inmiddels geveild. Verwacht werd dat het £8,000-12,000 op zou brengen. Of het dat bedragje ook gehaald heeft, gaan we niet uitzoeken.
In het hinduïsme heten de dvarapala ook wel yàksha. Beide namen komen ook in met name het mahāyāna-boeddhisme. En omdat de hier getoonde kop uit de tiende eeuw, en uit de Cham-periode stamt, moeten we er van uitgaan dat ook hier sprake is van een vorm van Khmer-synthetisme waarin aspecten van boeddhisme en hinduïsme vermengd zijn geworden zoals we recentelijk hebben gezien ten tijde van de finale uitvaart van koning Bhumibol van Thailand.

British Museum

De koningin van Engeland heeft op 8 november de "Sir Joseph Hotung Gallery of China and South Asia" in het British Museum heropend. De galerij is een schenking van de Robert H.N. Ho Familie Foundation uit Hong Kong.

Mrauk-U op werelderfgoedlijst?

Mrauk-U, zo werd op 11 november bekendgemaakt, gaat bij de Unesco aangeboden worden als werelderfgoedsite.
verder

Japanorama

Metz ligt niet naast de deur, maar de kerstvakantie zou gebruikt kunnen worden voor een bezoek aan het "Centre Pompidou-Metz" waar een uitgebreide tentoonstelling moderne japanse kunst is ingericht die tot 5 maart 2018 te bezichtigen is.
Beaux Arts had er een vrij lang artikel over de tentoonstelling waar ook deze mensen met armen en benen in de lucht te zien zijn, die dan uitgroeien tot planten. Alle voorhanden afbeelding aflopend lijkt het alsof het thema humor in Metz goed vertegenwoordigd is.

Raden Saleh in Singapore

De Jakarta Post en een museum in Singapore kondigden een tentoonstelling aan met werk van de javaanse schilder Raden Saleh en de Spanjaard Juan Luna . Raden Saleh was een van de bekendste indonesisch-nederlandse schilders van de 19de eeuw, stevig gepromoot door het toenmalige Hof. De afbeelding hier is Raden Saleh's impresie van een nog niet zo erg vervallen tempelruïne in de buurt van de Borobudur.
Vandaag zou Saleh, Raden of niet, bezoek krijgen van de shariah-politie: menselijke figuren afbeelden mag niet, hoor!

De Bhámala-site

Langs de Haro-rivier, een zijrivier van de Indus, ten westen van Tàxila en Islamabad, in Pakistan ligt een archeologische site met restanten van gebouwen die boeddhistische stromingen toebehoorden, voordat de gebouwen verwoest werden en de mensen verdreven. Nu heeft de pakistaanse overheid een in deze eeuw zoveelste poging gedaan om boeddhisten-toeristen naar deze site te lokken. Calcutta News en anderen lieten op 16 november weten dat "de restanten van een 1700 jaar oud beeld van een 'slapende Boeddha' was onthuld, dit met het oog op het aantrekken van toeristen.
Het bovenste beeld is dat van een kleine "slapende boeddha", waar de kranten het over hadden was een "grote" waarvan misschien het gezicht is gerestaureerd.
Een paar weken eerder werd er al melding gemaakt van een "biddende Boeddha", toen een beeld met de handen in de meditatie-houding. Nu hebben we te maken met een "slapende Boeddha", in werkelijkheid de Boeddha op zijn sterfbed, op zijn zij liggend, een hand langs het lichaam, de andere onder het hoofd — de standaardafbeelding. Zoals we nu langzamerhand wel weten wordt deze houding de "pari-nirvána-houding" genoemd.
Het is toch van enig belang om te zien wat de steeds verder naar het ultra-extremisme neigende pakistaanse bevolking heeft uitgespookt met andere boeddhabeelden op de Bhámala-site. We zien dat van alle drie de beelden het gezicht is verwoest.
De onwetende bijgelovigen menen dat ze zo het "kwade oog" hebben verwijderd, de anderen, die iets beter op de hoogte zijn van de voorschriften ten aanzien van "kafir", hebben die gezichten verwoest om zo de ongelovigen te laten weten wat hen te wachten staat.
En de pakistaanse overheid maar geloven dat we ons in deze tijden van toenemend extremisme in drommen naar Bhámala zullen gaan begeven.
Het onderste beeld, dat van Vairocana Boeddha, herkenbaar aan de handhouding, mudra — die vertelt dat het ultieme (in boeddhistisch opzicht) verborgen zit in het alledaagse, en dat we dat ultieme op ieder moment, zodra we er gereed voor zijn, tevoorschijn kunnen halen — geeft aan dat hier een mahāyāna-gemeenschap heeft geleefd, ofwel een chinees-esoterische, danwel een Himalaya-esoterische. In de derde eeuw troffen chinese pelgrim-monniken in deze regio de stroming de Kàshya-piya aan, en in de vijfde eeuw is er sprake van de Mahi-shásaka. Wat er overgebleven is aan geschriften van beide stromingen, is bewaard en becommentarieerd, maar omdat de academische wereld aan een oog blind is voor de iconografie — die ons veel, zoniet alles zegt, maar hen niets, behalve dan gezever over de krullekopjes van griekse goden — weten we niet wat in hun ogen de "kern des poedels" verbeeldde. In ieder geval was hier een stroming die zowel de vroege canon eerde (gezien de Boeddha in parnirvana-houding), als de latere esoterische manifestaties. Maar het kan, gezien de relatieve nieuwigheid van de steenbewerking van het Vairocana-beeld, ook zijn dat hier de ene stroming de andere opvolgde in een poging de meubelen te redden, c.q. het complex in stand te houden onder steeds moeilijker omstandigheden.
Opgegraven
Tentoongesteld


Terug naar de voorpagina

white jade river-blog

words in picture-blog



Nieuws over Boeddhisme is een productie van White Jade River, Instituut voor Boeddhisme.
De paginas bestaan sinds december 2004.

Stichting onder nummer 20138036.