Uit het archief van www.buddha-dharma.eu






MYANMAR

De gewapende conflicten in de Rakhain/┴rakan-staat

deel 5, oktober 2017


Op Hla Oo's blog, waarvan hier geen link wordt gegeven omdat het in de marge ook artikelen en fotos heeft waar we erg verdrietig van zouden kunnen worden, komen sprekers aan het woord die op 9 maart 2013 in de thaise Mahidol-universiteit over het Rohingya-vraagstuk spraken. Daar kwamen onderzoekers aan het woord als Dr Jacques P Leider van het franse EFEO, Prof. Stephen van Galen van de Universiteit van Leiden, en Prof. Aye Chan van de Kanda Universiteit. Volgens Hla Oo kwamen de onderzoekers tot dezelfde conclusie: iedere vermelding van de naam "Rohingya", in welke vorm, of verbasterde vorm dan ook, ontbreekt in de historische annalen van de regio.

In het verlengde van dit verhaal moeten we het bericht van 13 oktober 2017 zien waarin staat dat Bangladesh drie moslim-organisaties toegang tot het Rohingya-kamp geweigerd heeft. Het gaat dan om Muslim Aid, Islamic Relief, en de Allama Fazlullah Foundation. De laatste organisatie is in Bangladesh gevestigd. Een woordvoerder van de regerende Awami-Liga wilde niet vertellen waarom de organisaties er niet in komen, behalve dan dat ze geen verkeerde be´nvloeding van onwetende en kwetsbare mensen willen. Muslim Aid is gevestigd in het Verenigd Koninkrijk, en alhoewel het een MoU heeft getekend met de Organisation of the Islamic Conference (OIC) zijn er controverses rond deze organisatie. De Bangladeshi Awami Liga waarschuwde al in 2013 tegen Muslim Aid.
Islamic Relief, dat ook een afdeling in Nederland heeft, is lid van "Bond" (British Overseas NGOs for Development). Engeland wil kennelijk voorbijgaan aan de controverses rond deze organisatie.

De in 1998 gestichte Allama Fazlullah Foundation, afdeling Bangladesh, is gevestigd in de Chittagong-heuvels. Of de Bangladesh-regering ervan uitgaat dat zij achter de ethnic cleansing zitten die de afgelopen tientallen jaren de boeddhistische Chakma en de hindus heeft getroffen, is uiteraard niet duidelijk. Aan deze ethnic cleansing is buiten de regio nooit aandacht geschonken; het ging en gaat immers om verstokte heidenen die in de tijd dat Engeland nog over India en Bengalen heerste nooit in de plooi wilden vallen. Met het gescheld op het "boeddhistische" "Burma" worden oude rekeningen vereffend. (Het schelden op het "hindu" India moet nog even achterwege blijven; het is een grote markt.) We hebben het woord ethnic cleansing zelf nooit gebruikt; het zit niet zo in de cultuur, maar wanneer kwaadwillende nitwits maar door blijven gaan met hun gestook en warmongering geldt op den duur toch het 'wie kaatst kan de bal verwachten'. We zijn wel goed, maar niet van lotje getikt.


De BBC-WS radio ging op 6 oktober door met het verhaal over vervolgde Rohingya in Myanmar. Een ge´nterviewde moslim uit de hoofdstad klaagde dat sinds 1962 geen moslims meer dient in het birmese leger. Dat was het; er werd niet doorgevraagd over het waarom-daarom, dat lijkt binnen het gehaaste journalisme van vandaag niet meer nodig te zijn.

Het leger pleegde in 1962 de beruchte staatsgreep. Moslims werden om een of andere reden uit het leger verwijderd. En er werden overheidsmaatregelen afgekondigd die moslim-vijandig waren, zo wordt op verschillende plaatsen gemeld.
Moshe Yegar, in zijn "Between Integration and Secession: The Muslim Communities of the Southern Philippines, Southern Thailand, and Western Burma/Myanmar" (Oxford 2002) legt op pag. 51/2 het probleem duidelijk op tafel. Hij stelt dat de birmese regering op 1 mei 1961 de "Mayu Frontier Administration (MFA)" in het leven riep waar Muangdow, Buthidaung en westelijk Rathedaung onder vielen. Die regio "kon niet als autonoom geregistreerd worden want het werd bestuurd door het leger." Daardoor viel het gebied buiten het landelijke bestuur over Arakan (Rakhine). Niettemin "ging het Rohingya-leiderschap akkoord" met deze gang van zaken. (De bewoners van dit gebied positioneerden zich uitdrukkelijk als Rohingyas; vandaag omvat de regio de plaatsen Buthidaung en Maungdaw getuige informatie van de hand van Dr. Aye Chan, verbonden aan het Londense SOAS. Een andere onderzoeker te lande meent dat "Rohingya" streektaal is voor "Rakhine"; daarmee zetten de Rohingya zich in een redelijk nieuwe historisering van de eigen bevolkingsgroep op de plaats van oerinwoners [first nations].)

Aan het begin van datzelfde jaar 1962 sloeg het leger in het nieuw gedefinieerde gebied een mujahideen-rebellie neer, na eerder inleveren van de wapenen in 1957, 1960, en 1961 door heel kleine groepen van niet meer dan 200-300 man. (Mujahideen = islam-ge´nspireerde groep strijders.) Toen begin 1962 de birmese overheid wetgeving voorbereidde tot het instellen van Arakan als een "staat" met, op verzoek van de moslims, een buiten die regeling laten van het Mayu-district (een bergachtig gebied dat een moslim-enclave is geworden, de bergrug links op de afbeelding), kwam er in maart van dat jaar de staatsgreep door het leger. President U Nu werd vervangen door generaal Ne Win. Het plan om van (het grootste deel van) Arakan een staat te maken werd teruggedraaid, maar de Mayu-administratie werd binnen het raamwerk van de 1961 overheidsplannen terzake gehandhaafd.

Ne Win zag alle minderheden in het land als een bedreiging, en als gevolg begonnen (ook) de moslims te klagen over discriminatie. Tussen 1963 en 1967 verlieten zo'n 300.000 IndiŰrs het land, voor het merendeel moslims. En ook zo'n 100.000 Chinezen vertrokken.

Om terug te komen op het onderwerp waar dit deel mee begon: moslims in het birmese leger:
Voor zover het grote buur India aangaat was het percentage moslims in het leger daar in 1990 1%. In november 2016 bleek het aantal gestegen te zijn tot 3%. Onderzocht of de mogelijkheid van halal eten een oorzaak is voor dat geringe percentage, liet een anonieme bron op Quora weten dat zijn oom en neef in het indiase leger dienen, dat hen daar geen halal voedsel wordt aangeboden, maar dat het hen toegestaan is zelf af en toe een kip op de halal-manier te slachten. Voor het overige eten ze vegetarisch, zo schreef "anonymous".
Myanmar en omringende zuidaziatische landen staan niet bekend als lustoorden voor vegetariŰrs. Dit nog afgezien van de gevreesde mogelijkheid dat de mujahideen-gedachte zou gaan leven temidden van over een enorm groot grondgebied verspreide troepen.
Voor het moment, 2017, zou de klagende inwoner van Yangon eigenlijk maar blij moeten zijn dat zijn broers, zoons of neven niet in het birmese leger mogen dienen. Zoals het nu functioneert en georganiseerd is, is het echt niet "the place to be".








Deze pagina is er een op de site www.buddha-dharma.eu
www.buddha-dharma.eu is eigendom van White Jade River, Instituut voor Boeddhisme